Kunst van het geloven

Kunst van het geloven

How do you usually approach you work? Is it spontaneous, a result of research, a mission, a coincidence?

My works combine spontaneous and researched elements. None of my photographs is completely calculated, nor is any of them purely coincidental. It may be likened to the creation of a documentary movie, in which your intention is clear to you, but you don’t know in advance where it would lead you. Before I take a photograph I research the topic, but I also try to approach it clean of influences and of what I’ve seen, in order not to lose the moment.’ ‘I think that every art photographer has an image bank that he or she knows and values,and is also influenced by, that has been created throughout the long history of art and the relatively short one of photography. The challenge is in giving a new perspective through the artist’s handwriting to ideas and images which we think we are already familiar with.’ A picture for me is a constant search for contrasts, which combines harmony and beauty through the look and framing the camera provides. Berlin is a city of contrasts. Its past manifests itself on every corner. It therefor is an ideal place for my work.

What is the reason you said yes when asked to be a part of ‘Kunst van het geloven?

I believe that art has a role which is beyond beauty and ornamentation. Art is, by necessity, also politics, a kind of religion, and definitely faith.

Which photographs did you choose for Kunst van het Geloven? What is thebackground/story/elements of these works?

I bring to the church works which constitute a contemporary crusade, of sorts, in which I include the three monotheistic religions. I photograph Christians, Muslims and Jews, who believe in one God, in an attempt to find unity. Children of all religions are photographed in black and white prints of equal size, which are mounted on wooden logsand laid on the church pews, like icons of contemporary saints. I feel that now, in wartime, this work is more relevant than ever.

Is there a relationship between the work you plan to exhibit and the venue, being the Npomukkapel?

I visited the church and thought about how to exhibit my work. I see the venue and the exhibition as complementing one another, and hope that the setting will add depth to my work, which, in turn, will highlight the religious meaning associated with the church from another perspective.

What (if any) is expectation you have of the public’s reaction to your work being displayed in the Anthonius - Nicolaaskapel?

I photograph in order to give the soul a catharsis, of sorts. I think that religion tries to create the same feeling in different ways. There are many walls that we build between us and others, or that others erect, to separate them from us. I am happy if I can break a wall or two for the people who come to the exhibition.

 

Loslaten om vast te pakken Fotograaf Benyamin Reich slaat beeldbrug tussen heden en verleden‘ ’Met zijn vertrek uit Israël naar Berlijn, liet Benyamin Reich niet alleen zijn vrienden, familie en ouders achter, hij stapte ook uit de schaduw van het Orthodox Joodse geloof. Een schaduw die zijn jeugd deels verduisterde maar nu juist zorgt voor een fascinerend contrast in zijn foto’s.Zoon in een gezin van 12. Kind van een Joods-Orthodoxe rabbi. Opgegroeid een ‘religieus getto’. Een veel bereisd vader die zijn leven lang heeft geweigerd een voet in Duitsland te zetten. De verhuizing van Benyamin Reichs naar Berlijn, nu 5 jaar geleden, was als een eenzame tocht door de woestijn. Een reis door de dorre akkers van de ziel, langs onherbergzame herinneringen, over een diepe kloof tussen traditie en verleden, toekomst en creatie. Een reis die wordt weerspiegeld in het werk waarmee hij Kunst van het Geloven verrijkt:‘ ’Voordat de fotograaf zijn werken uitkoos, bracht hij een bezoek aan Groeningen. Hij zal zijn getroffen door de historie en symboliek van de plek waar zijn werk hangt: de Anthonius- en Nicolaaskapel. Gebouwd op de brede basis van de voor een oud-Frankischdorp kenmerkende driehoek, fungeert de deels uit de 15e eeuw stammende kapel na al die eeuwen nog steeds als middelpunt van de Groeningse gemeenschap. Wie een denkbeeldige spiegel aan de punt van de driehoek zet, heeft de wederhelft van een Davidster in handen. De symboliek met het vangen van nieuwe beelden gereflecteerd in de spiegel van zijn camera en bekeken met oog dat is gekleurd door het verleden…..…..een toevallig overeenkomst? Wie Benyamin Reich hoort praten over zijn werk zou denken van niet:‘